Afgelopen maandag was ik met mijn vader in het ziekenhuis, waar hij na een pre operatieve screening op de wachtlijst is geplaatst voor een heupoperatie. Hij krijgt een hele nieuwe heup. In het voorlichtingsboekje dat we meekregen staat dat het na die "pos" nog 6 tot 8 weken duurt voor men een oproep kan verwachten.

Vanochtend werd er gebeld met de mededeling dat hij a.s. maandag tussen 2 en 4 p.m. gebeld gaat worden hoe laat hij dinsdag in het ziekenhuis moet zijn voor genoemde operatie. Er was iemand uitgevallen wegens vakantie!

De dame aan de andere kant van de lijn vroeg wel wat hij ervan vond. Nou, da's niet zo moeilijk. Ik weet  niet wat die dame verwachtte, maar hij is er reuze blij mee. De gedachte dat hij nog een aantal weken zou hebben moeten wachten, ook al had de orthopeed gezegd dat hij weliswaar op de wachtlijst kwam "maar niet lang" was amper te verdragen. Zo slecht is hij er op het ogenblik aan toe. Dat was neem ik aan de mensen in het ziekenhuis ook niet ontgaan, anders was waarschijnlijk de volgende op de lijst automatisch eerder aan de beurt geweest,  i.p.v. dat Pa in die opengevallen plaats was geschoven.

Het kan dus wel snel, in tegenstelling tot de verhalen die je wel eens hoort. En gelukkig maar.

 

 ---o0o---

 

This past Monday I was at the hospital with my father, where after a pre operative screening he has been placed on the waitinglist for a hip operation. He is going to get an entire new hip. In the informative leaflet we were given it says that after this "pos" it'll take anotheer 6 to 8 weeks before one can expect to be called.

This morning there was a telephone call with the communication that he is going to be called next Monday between 2 and 4 p.m. when to be present at the hospital for said operation. Somebody had dropped of the list because of a vacation!

The lady on the other end of the line did ask him how he felt about it. Well, that's not difficult at all. I don't know what this lady expected, but he is very happy about it. The thought of still having to wait another couple of weeks, even though the orthopaedist had said that he'd be placed on the waitinglist "but not for long" was hardly bearable.  That's how bad his condition is right now. I presume that had not escaped the attention of the people at the hospital either, otherwise the next on the list would probably have automatically come first, instead of Dad having been put in the place that had fallen vacant.

So it is possible rapidly, in contrast to the stories one sometimes hears. And fortunaltely so.

 

  

Herinneren jullie je mijn blogje over de vondst die we vorig jaar deden bij de renovering van m'n tuintje? Vanochtend is daar nog op gereageerd door iemand. Hier kun je lezen wat het volgens hem is. 

 

 

Do you remember my blog about the find we made last year when renovating my garden? This morning someone posted another reaction to that. Here  you can read what it is according to him.

 

 

Door middel van een nieuwe techniek op basis van röntgenfluorescentiespectroscopie met synchrotronstraling, is een "verborgen" Van Gogh onthuld.

Deze  nieuwe techniek is nu voor het eerst toegepast op het schilderij "Grasgrond" van Vincent van Gogh. Achter dit schilderij is een portret van een vrouw te zien. Lees verder op http://www.blikopnieuws.nl/bericht/80077.

Ongelooflijk, zo knap, wat zullen ze nog meer uitvinden.

 

 

By means of a new tecnique based on roentgen fluorescence spectroscopy with synchrotron radiation, a "hidden" painting by Van Gogh has been reveiled. I'd point you to an extensive article about this, but the article in question is in Dutch and my English is not by far good enough to translate such difficult stuff. Suffice to say that beneath the painting "Grasgrond" (= grassland) by Vincent van Gogh an earlier painting can be seen. It is the portrait of a woman.

Incredible, so clever, what will they think of next.

  

 

Only the dead have seen the end of war.

 

 

 

Als ik er ooit al aan getwijfeld zou hebben, is die twijfel definitief weggenomen nu ik een pietsie meer ervaring heb opgedaan met een soort - wat zal ik zeggen - overmaatse poederdons: kleine hondjes zijn niks voor mij. Geen probleem als ik ergens op bezoek ben waar er eentje is hoor (en puppies zijn ook o.k.), maar geef mij maar katten en/of honden van enig formaat.

 

 

If ever I'd have had any doubt at all, that doubt has definitely been dispelled now that I have gained a tad more experience with a sort of - what shall I say - oversized powder puff: small dogs are not my cup of tea. No problem when I am visiting somewhere where there is one (and puppies are o.k. also), but give me cats and/or dogs of some size any day.

 

 

 

Ben me eerder vanavond zowat een hartverzakking geschrokken. Wilde een video van National Geographic op m'n space zetten, maar die werd natuurlijk niet geaccepteerd, dus ik klikte op "verbergen" en vervolgens weer op opslaan. Was ik ineens behalve m'n banner en de linker- en rechterkolom alles kwijt. Een grote zwarte leegte gaapte in het midden van m'n space. En helemaal tot onderaan toe! Nog een paar keer heen en weer geklikt van en naar de space: geen geluk. Foto's, radio, weblogs, alles was foetsie. Ik was al van plan er dan maar helemaal mee te kappen toen ik zag dat op "spaces" nog wel wat reacties stonden. Vraag me niet hoe, maar via allerlei omwegen kwam ik bij de overzichtspagina van de blogs terecht en klikte er eentje aan. Die stond er dus nog.

Om een lang verhaal kort te maken: tenslotte heb ik alles teruggevonden. Echter ............. helemaal onderaan de eerste pagina!!! Pffffffff. Met veel gedoe alles teruggezet en nu draait het dus weer zoals tevoren.

M'n hart zit weer op de juiste plaats, dank u.

 

 

Earlier this evening my heart almost jumped out of my throat for sheer shock. I tried to post a video from National Geographic on my space, but that wasn't accepted of course, so I clicked on "hide" and then "save". Then all of a sudden I had lost everything except my banner and the left and right colums. A big black emptiness gaped in the middle of my space. And all the way to the bottom of the page! A few more times I clicked to and from my space: no joy. Photo's, radio, weblogs, all were gone. I already intended to knock it off alltogether when I saw that at "spaces" there were a few reactions left. Don't ask me how, but in a roundabout way I got to the overview page of the blogs and clicked on one. It was still there.

  

   

 

Het ANP meldt vanmiddag dat in een ziekenhuis in Berlijn een tweeling is geboren, waarvan de ene baby een lichte huidskleur heeft en de ander een donkere.
De moeder van de gezonde jongetjes Leo en Ryan, die op 11 juli zijn geboren, is afkomstig uit Ghana in West-Afrika. Hun vader komt uit Potsdam in het oosten van Duitsland.

This afternoon the Dutch press agency ANP reports that in a hospital in Berlin twins were born, of which one baby has a light skin colour and the other a dark one. 
The mother of the two healthy boys Leo and Ryan, who were born on July 11, is from Ghana West-Africa. Their father is from Potsdam in the eastern part of Germany.

 

 

 

 

 

De verslagen, al dan niet op rijm, laat ik dit keer graag aan anderen over, maar een paar (van de ruim 200) foto's van de dieren zal ik hierboven in een album zetten.

 

 

The reports, be they rhyming or not, I gladly leave to others this time, but I'll put some (of the more then 200) photo's of the animals in an album above.

 

 

 

 

 

Kleinkind belt oma op en zegt: oma, we kunnen vandaag niet komen hoor.

Oma vraagt: waarom niet?

Kleinkind antwoordt: we hebben vandaag een pyamadag.

Oma vraagt: hoe moet dat nou?

Kleinkind zegt: jij kunt wel bij ons komen, want jij hebt vandaag gewoon een kleredag.