Heb vakantie en geen zin om te bloggen, maar ja, toen ik vanmiddag met Diesel uit de bush-bush kwam zag ik dat ik een sms-je van Hare Hoogheid de OpperMuts had. Daarin kreeg ik de opdracht om in een blog te zetten waar zij zich momenteel bevindt en ik haast mij dus om die opdracht uit te voeren.

Komt'ie: mevrouw bevindt zich bij het grootste stuwmeer van België. Dus, mutsen overal, doe je best en zeg me, waar is Betty?

Verder kreeg ik bericht dat de volgende vraag naar Sjerrie gaat. Maak de borst maar nat.

 

Zoals ik al liet weten ben ik ff een beetje space-moe. Het kan wel even duren, dus lieve space-vrienden en -vriendinnen, zie het maar als vakantie.

 

Zoon Lennart is vrijdag teruggekomen van een weekje Ardennen en ik hou thuis vakantie. Nu train ik nog wel met mijn Diesel, maar binnenkort krijgt hij ook een paar weken vakantie en herhaal ik alleen maar wat we tot nu toe geleerd hebben. Daarna beginnen we dan weer met de officiële training. Ik zal jullie nog even van zijn laatste wapenfeiten op de hoogte stellen.

Vandaag heeft hij voor het eerst een dummy over water geapporteerd. Van de tegenoverliggende oever dus. Het was de eerste keer dat we het probeerden en het was, na aanvankelijk enige aarzeling, meteen raak. Apetrots was ik. Ik heb hem zo ongeveer de hemel in geprezen en hem vorstelijk beloond, dat snap je.

Daarna heeft meneertje nu hij toch bezig was ook maar meteen een sleepspoor uitgewerkt en kwam me een dode duif brengen die hij aan het eind gevonden had! Meneer doet nu een stevige, welverdiende tuk en mijn zondag kan niet meer stuk.

 

 

As I already said I am a bit space-tired. It could last a while, so dear spaces-friends, see it as a holiday.

 

Last Friday son Lennart came back from a week in the The Ardennes and I have my holiday at home. For now I am still training with my Diesel, but shortly he'll get a few weeks off also and I'll only repeat what we've learned so far. After that we'll start the official training again. I'll just let you know some of his latest achievements.

Today for the first time he fetched a dummy over water. From the opposite bank that is. It was the first time we tried and, after some hesitation at the beginning, it was bulls eye. I was ever so proud. You'll understand I praised him no end and rewarded him generously.

After that he just thought that while he was at it he'd follow a trail and came and brought me a dead dove he'd found at the other end of it! He is now having a well-earned nap and my Sunday can't be spoilt by anything anymore.

 

 

Vandaag viel mijn oog op een artikel in de VARA-gids met fragmenten uit "Het beste TV-interview aller tijden" (volgens de Sonja-Barend-Award-stemmers), waarin Ischa Meijer (op dinsdag 3 november 1992) sprak met Annie M.G. Schmidt.

 

Bij onderstaand citaat spoot de kop van dit blog als een geyser uit m'n ziel naar boven.

 

"(Annie M.G. over na de oorlog) …….. We zijn eindelijk onszelf weer. Maar onder dat gevoel zat die verschrikkelijke schaamte. Die collectieve schaamte. Dat je dat toe hebt gelaten.

…….. Nog steeds denk ik dat: dat je dat hebt toegelaten. Zoveel mensen die weggehaald zijn uit je eigen maatschappij. Uit je eigen land. Gewoon weggehaald! Waarom? Omdat ze Jan heetten. Of Piet. Of omdat ze een andere huidskleur hadden. Ik kan het nog steeds niet begrijpen. En nog steeds niet verdragen. Ik vind het nog altijd krankzinnig."

 

 

Today my eye was caught by an article in a Dutch TV-magazine with fragments from what was called "The Best TV-interview of all times" (according to the people who voted for a newly founded Award),  in which (on Tuesday November 3, 1992) Ischa Meijer (February 14, 1943 – February 14, 1995), a journalist, author, actor and television presenter, spoke with Annie M.G. Schmidt (May 20, 1911 – May 21, 1995), a prolific writer of poetry, songs, books, plays, musicals and radio and television drama (known best for her children's literature). 

 

At the quote below (or, more accurately, my attempt at translating it) the title of this blog erupted from my soul like a geyser.

 

(Annie M.G. about after the war) …….. We are finally ourselves again. But underneath that feeling sat that terrible shame. That collective shame. That you tolerated that.

…….. I still think that: that you tolerated that. So many people who have been taken away from your own society. From your own country. Just taken away! Why? Because their name was Jan. Or Piet. Or because their skin had a different colour. I can still not understand it. And still not bear it. I still think it's insane.

 

 

Vanmorgen liet ik Diesel weer es uit langs de singel. (Zie album hierboven.) Op de terugweg hoorden we ongeveer halverwege luide alarmkreten van een waterhoentje. Ik had haar op de heenweg al gezien op de walkant aan de overkant van het water met 3 kuikens. Nu zag ik iets roodachtigs door de struiken aan de waterkant schemeren, dus het flitste door m'n hoofd: Romke! hij heeft honger en probeert een kuiken te pakken. Diesel en ik vlogen naar de overkant over een smalle strook gras tussen twee stukken water, ik lijnde Diesel voor de zekerheid aan en riep: Romke, kom dan. Het ritselde in het riet en de struiken en daar dook een kattekopje op. Al gauw gevolgd door de rest van het dier. Het mauwde vriendelijk, maar het was dus weer niet Romke. Dit was wel eentje die helemaal rood was, maar hij was lichter van kleur, had een veel kortere staart, was ook kleiner en miste de specifieke gelaatskenmerken zou ik haast zeggen van mijn Romke.

Diesel wist het trouwens zodra hij hem rook en wilde op jacht, maar ik legde hem af want ik wilde toch zelf kijken. Eigenwijs dat ik ben.

De teleurstelling was groot. Dat snap je.

 

 

 

This morning I walked Diesel along the canal again. (See the above album.) On the way back I heard loud cries of alarm from a little crake (Baillon's crake). I had already noticed her on the way out on the other side of the water with 3 chicks. Now I saw something reddish shimmering through the  shrubs by the side of the water, so it flashed through my mind: Romke! He's hungry and is trying to catch a chick. Diesel and I ran to the other side over a narrow patch of grass between two parts of the canal, for securitie's sake I leashed Diesel on and called: Romke, come-come-come. Something rustled between the reed and the bushes and out peered a cat's head. Soon to be followed by the rest of the animal. It meowed friendly-like, but once again ... it wasn't Romke. This was one that was entirely ginger, but its colour was lighter, it had a much shorter tail, was smaller also and missed the specific facial characteristics of my Romke.

By the way Diesel knew as soon as he smelled it and wanted to go hunting, but I told him down and stay because, pigheaded as I am, I wanted to see for myself.

The disappointment was great. As you can imagine.

 

 

 

 

Nou en? Ik hou gewoon je plekje warm!

 

 

 

So what? I'm keeping it warm for you!