• Ben ik uit de veren en verricht mijn dagelijkse abluties.

• Ontbijt. Nog steeds geen witte bonen in tomatensaus. En dat op mijn laatste dag hier!

• Koffer inpakken. Check en double-check: niks vergeten?
• Koffie en aantekeningen maken van gisteren t/m nu. Er is alleen nog décafé.

• Naar beneden. Ik hoef weliswaar pas om 11.00 u de kamer uit te zijn, maar gisteravond heb ik bij de receptie geregeld dat ik m'n koffer zo lang in de "luggage room" kan stallen. Zal ik nog even de stad in? De taxi is op mijn verzoek besteld voor 14.00 u. Het vertrek van het vliegtuig staat gepland voor 17.10 u en ik moet om 16.45 u aan boord zijn.  Maar, my legs are killing me, dus nee, niet meer de stad in.
• A. is van plan om ongeveer half twee, kwart voor twee nog even gedag te komen zeggen
• Na 10 minuten in de kleine lounge bij de receptie kan ik de lucht van de troep die ze gebruiken bij de verbouwing van de bar niet langer verdragen. Vertrek naar de grote lounge. Deze ligt er verlaten bij en er staat verder naar achteren, in de vestibule een buitendeur open. Haaah, frisse lucht! Ik maak gauw nog een paar foto's en nestel mij dan in een makkelijke stoel bij de open haard. Kussen in de rug, boekje erbij, perfect. Hier kan ik het wel een uurtje of wat volhouden.
• "We don't do lunch" in het Castle Hotel, dus als ik wel wil lunchen zal ik tussenbeiden even naar het winkeltje op de hoek moeten. Ik twijfel.
• Niet gedaan. A. was vroeg: 13.00 u. Babbeldebabbel. Bedankt voor de goede zorgen, etc.
• Taxi was zowaar ook vroeg. Om 13.50 kwam men mij waarschuwen dat hij voor stond. Koffer uit luggage room, A. loopt mee naar de taxi en wij nemen afscheid.
• Op naar het vliegveld dus. Een bijzonder vriendelijke en spraakzame chauffeur. We hebben bijvoorbeeld zelfs nog even de architecturale wangedrochten (vinden wij) besproken, die we onderweg tegen mooie oude panden aangebouwd zagen staan en we waren het erover eens dat wij liever zagen dat er meer van die mooie oude panden werden gerestaureerd i.p.v. zulke misbaksels ertegenaan en tussen te zetten. Of, nog erger zelfs, dat die oude panden worden afgebroken en er iets nieuws voor in de plaats gezet wordt. Ik heb trouwens toch wat met die chauffeurs hier hoor. Of het nou taxi-chauffeurs of bus-chauffeurs zijn, ze zijn allemaal even vriendelijk en behulpzaam voor me geweest deze week. Maar ja, ik ben dan ook, zoals op mijn toegangskaartje voor Newgrange stond, een senior citizen! Zo'n witte kop heeft toch z'n voordelen, grinnik.
• Het is maar goed dat we vroeg zijn, want we moeten een omweg maken. Er is een tank-auto omgekiept en zijn hele lading diesel is over de weg gestroomd. Men is met man en macht bezig om te proberen de weg weer schoon te krijgen voor het spitsuur begint.
• Op de luchthaven (groot woord, maar zo groot is die in Dublin niet) aangekomen bagage afgegeven en naar boven om in een restaurant een grote beker cappuccino en een paar croissants te nuttigen.
• Vervolgens slenter ik op mijn gemakje naar de vertrekhal. Onderweg stuit ik op een aangename verrassing. Er staat een  jongeman met zo'n massagestoel als die je ook op kantoor kunt laten komen. Zo'n ding waar je voorover in gaat zitten, met je gezicht in een soort gepolsterde ring. En dan laat je je masseren, hoofd, nek, schouders, rug. Dat is lekker.
• Wanneer ik later in een kuipstoeltje zit te wachten tot de gate opengaat, komt er een keurig in blauw mantelpakje gestoken middelbare dame op me af. Zij laat me weten dat ze van het Irish Bureau of Tourism of zoiets is en vraagt of ze me een paar vragen mag stellen. Het duurt niet lang zegt ze. Nou, dat klopt, maar na een paar korte vragen geeft ze mij een heel boekje met vragen, met een envelop en een pen zie ik nu, van de National Tourism Development Authority. Of ik dat vragenboekje straks thuis maar op m'n gemakje wil invullen en het dan in de envelop, die ik niet hoef te frankeren, terug te sturen. Tsja, dat kan ik nu natuurlijk niet weigeren. 
• Nog geen 10 minuten later komt er weer zo'n soort mevrouw op me af, maar nu wat minder formeel gekleed, een blauw rokje met een wit bloesje, met hetzelfde soort prevelement. Ik vraag: are you aware that a colleague of yours has already been here, just now? Nou, dat weet ze wel, maar dat was vast heel anders. En ze heeft gelijk. Zij wil alleen maar weten of ik als toerist in Ierland was, uit welk land ik kom en uit welke stad, of ik aan sightseeing gedaan heb, in welke leeftijdsgroep ik zit en wat mijn beroep is. Nou, de naam van de stad geeft problemen, die schrijf ik dan dus zelf maar even op haar lijstje, maar het zegt haar natuurlijk niks. Enfin, dat geeft niet. Ik ken ook niet elk gehucht in Ierland, nietwaar? Ik vertel haar dat ik vervroegd met pensioen ben en dan wil ze toch nog even weten wat mijn beroep dan was, voor ik stopte met werken. Toen ik haar dat dan ook nog maar vertelde, kraaide ze: OH REALLY, HOW INTERESTING! 't Is dat ik niet verlegen ben, maar anders had ik op dat moment hoogrode konen gekregen. Iedereen in die wachtruimte keek gealarmeerd in onze richting. Gelukkig kraste ze daarna op, want ik begon schoon genoeg te krijgen van dat gedoe.
• Ondertussen was de lucht steeds donkerder geworden en behoorlijk dichtgetrokken. Een uitloper van de jongste orkaan was vanuit het zuiden van de V.S. opgestoomd. 
• Het vliegtuig vertrok maar iets te laat. Het was niet direkt mogelijk om  de normale kruishoogte te bereiken en hier en daar schudde de boel een pietsie, dus we werden verzocht de veiligheidsriemen om te houden. Heb tiojdens de vlucht de schitterendste luchten gezien. Dikke pakken wolken en dan  ineens, alsof er ergens een luik dat je niet kon zien, was opengegaan, een bijzonder soort stralend licht dat de wolkenformaties daarachter in een felle gloed zette. Bijvoorbeeld. En toen we de Nederlandse kust naderden een onvoorstelbaar gloeiendrode zon, die achter de horizon zakte.
• Onderweg heb ik nog een heerlijke, warme panini verorberd, vergezeld van een grote beker cappuccino.
• De aankomst op Schiphol was gepland voor 19.45 u, maar de verwachting was inmiddels dat dat 20.30 u zou worden. Echter, lo and behold, om

• zien we Schiphol liggen.

• zit ik gepakt en gezakt al op de taxi te wachten. Na een poosje wachten komt de chauffeur me halen. Ik heb geluk. Ik ben zijn enige passagier. Hij heeft nachtdienst en moet nadat hij mij heeft afgeleverd een hele grote ronde rijden om overal klanten voor Schiphol op te halen. Tegen de tijd dat ik thuis ben om een uurtje of

• weet ik dat hij over 7 maanden ook met pensioen gaat, waar hij woont, dat de kinderen de deur uit zijn en zijn vrouw en hij erover denken om na zijn pensioen maar in een centraal gelegen appartement te gaan wonen i.p.v. in het huis met tuin dat ze nu nog hebben en heb ik hem nog uit kunnen leggen hoe hij bij een bepaalde winkel in mijn woonplaats moet komen. Omdat hij naar zijn zeggen alleen daar voor een schappelijke prijs een bepaald dieetspul kan kopen. In de stad waar hij woont is dat veel duurder. Etc. Wat ben ik toch een ouwe kletsmajoor, of niet dan?
• Thuis wordt ik ontvangen met twee blije gezichten. De koffer wordt naar boven gesjouwd, ik plof op de bank, trek m'n afgetrapte schoenen uit, leg (o..oooooooooh!) de voeten op tafel en krijg een borrel voorgezet. Dan komen de verhalen en moet ik zelf ook vertellen. Na een tweede borrel taai ik af naar boven. Moe maar voldaan, zoals dat heet, kruip ik in m'n mandje en val in een diepe droomloze slaap. 

• opstaan etc.

• Bijna full Irish breakfast. Hoezo bijna? Nou, er waren geen witte bonen in tomatensaus. Duizendmaal excuus, maar de bestelling is niet gebracht. Hmmm, lekker belangrijk. Eet ik toch wat extra toast.

• Stad in (op gevaar af dat het monotoon wordt: lopend, dus.) Heb bedacht dat ik er eigenlijk niet onderuit kan, dus heb ik een kleinigheidje gekocht voor m'n jongens en voor de hulp.
• Wandeling langs de Liffey en daar koffie met iets lekkers op het terrasje bij een bistro. Aansluitend retour hotel. Heb gisteren besloten dat ik er vandaag een rustig dagje van maak. Morgen moet ik immers weer terug. En dan wil ik niet te moe zijn. Trouwens, A. kan denk ik ook wel es een keer iets meer dan een halve dag voor zichzelf gebruiken. Rustig, niet te vermoeiend denk ik, dus .....

• met bus 7 naar het National Museum. Daar aangekomen vind ik het veel te groot om zelfs maar aan te beginnen. Je hebt daar aan een paar uur niks. Je zou er weken elke dag een paar uur kunnen doorbrengen. Ik trek dus verder naar het Natural  History Museum. Het eerste dat opvalt als je daar binnenkomt is een soort toonbank met 2 jongedames erachter. Het geheel is helemaal volgestouwd en ingebouwd door souvenirs als plastic beesten voor de kinderen, kaarten, posters, leerboekjes voor kinderen van diverse leeftijdsgroepen met kleurplaten c.q. vragen over allerlei zaken betreffende de natuur, die ze dan kunnen invullen tijdens en na het museumbezoek. Er staan zelfs ook ergens naast de toonbank een paar mandjes met leuke spulletjes voor de tuin erin. Je kent dat misschien wel: fleurige tuinhandschoenen een handschepje, -schoffeltje, -harkje, leuk versierd doosje met zaadjes, flesjes met lekker spul om je handen na het "werken in de tuin" te wassen. Links en rechts van de ingang zijn tussen de deur en de trappen naar boven kleine ruimtes waarin boeken over archeologie, allerlei soorten flora en fauna, etc. zijn uitgestald. Deze zijn ook te koop. Overigens: de entree is gratis. Dat is bij (bijna) alle Ierse musea zo geloof ik. Zou goed Iers voorbeeld hier in Nederland goed gevolgd kunnen worden? Doe er es wat aan, verantwoordelijke instanties! Lijkt mij een strak plan.
• Direkt achter de souvenir-stand vallen 2 enorme skeletten op. Deze zijn van een al lang uitgestorven prehistorisch hert, ook wel de Irish Elk genoemd.  Er zijn er verscheidene gevonden in de veenmoerassen.  (Als je wilt kun je hier luisteren naar het gedicht "Bogland" van Seamus Heany.) Aan het plafond hangt een enorme "basking whale". Langs de wanden en in het midden staan nog van die heerlijke Victoriaanse vitrines, waarin hier op de begane grond allerlei is uitgestald dat in Ierland is voorgekomen en/of nog voorkomt. Zowel te land als in de zee. Helaas mogen er binnen geen foto's gemaakt worden. Maar op het internet heb ik dus wel een foto gevonden van een skelet van zo'n gigantisch voorhistorisch hert (zie hieronder). Met letterlijk veel pijn (m'n arme knieën) ga ik bij een van de vitrines toch op de hurken om helemaal onderaan een fles te bekijken met daarin een op sterk water gezette, flinke aal. Die zag er van bovenaf een beetje vreemd uit, vandaar dat ik door de knieën ging en wat denk je? Uit zijn bek stak het achterlijf met poten van een kikker! Daar was hij in gestikt! Hoezo luguber ...  In de natuur gaat het er gewoon zo aan toe. Het is eten of gegeten worden en soms animals bite off more than they can chew. Dat is in de mensenwereld toch niet anders eigenlijk?

• sta ik weer buiten. Ik ben niet verder gekomen dan de begane grond. In deze "Irish Room" was ik dus dik twee uur onder de pannen! Ik loop naar St. Stephen's Green om daar lekker in het zonnetje op een bankje even een half uurtje uit te rusten. De benen beginnen nu toch wel serieus te protesteren. Hierna loop ik terug naar O'Connell Street. Onderweg koop ik nog een kleinigheidje voor Pa. Gauw even bij Marks & Spencer binnengewipt om een truitje te kopen dat ik daar de eerste dag al gezien had en leuk vond. Zachtblauwe lamswol met lange mouwen en een rond halsje, € 18.

• Bij een klein eettentje warme pancakes met bacon en maple syrup gehaald en bij de koffie opgesmikkeld. Mmmmmmm, dat was lekker! Kan weer even vooruit tot het avondeten. Loop nog es door de stad en maak nog wat foto's, o.a. van de standbeelden van hazen waar heel O'Connell Street mee vol staat. Niemand die ik ernaar vroeg kon mij vertellen waarom. En iedereen vond 1 of 2 nog tot daaraan toe, maar zoveel .... Mwuoah! Later heb ik, eenmaal weer thuis, op het internet gevonden, dat het hier een openlucht tentoonstelling van beelden van de Britse beeldhouwer Barry Flanagan betrof (geboren in Wales in 1941 meen ik).
• Tenslotte heb ik lekker gegeten bij een piepklein Pools tentje (er zijn hier heel veel Polen, in ieder geval in Dublin).
• Dan terug naar het hotel en vroeg in bed. CSI gekeken. We krijgen ander weer. Slaap heel onrustig. Pijn. Om de haverklap wakker. Neem uiteindelijk ten einde raad toch maar een pijnpilletje.

• opstaan etc.

• Full Irish breakfast.

• (lopend) de stad in. Reserve memory card voor camera, handige schoudertas om alle spullen tegelijk in mee te nemen (m'n ouwe is naar de filistijnen), drinken en croissants voor onderweg gekocht.

• Met A. afgesproken voor het Royal Dublin hotel, want ze heeft voor ons geboekt voor de eerste en laatste guided tour tijdens mijn verblijf hier. De (zeer luxe toer-)bus zal om 10.20 u voor dit hotel staan. Ik wilde per se naar Newgrange. A. was daar nog nooit geweest en wilde er zelf ook graag heen, dus ... wij gaan met Mary op pad. Prijs p.p. € 37,50 incl. fooi voor de chauffeur.
• Nadat Mary alle zaken m.b.t. de kaartjes heeft afgehandeld en koppen heeft geteld blijkt ze twee deelnemers te kort te komen. We wachten 20 minuten, want nadat ze eindelijk zijn gearriveerd  moeten ze eerst nog geld pinnen! Gelukkig is er een pin-automaat naast het hotel. Uiteindelijk vertrekken we dan toch.
• Mary begint met een woord van welkom gevolgd door: I hope you like history, 'cause if you don't you're gonna be bored to death. Vervolgens vult ze de hele tijd die de rit duurt met verhalen over allerlei gebouwen en landerijen waar we langs komen en geeft grosso modo een discours over de geschiedenis van Ierland in het algemeen en over de doelen van onze rit: Tara , de zetel van de vroegere koningen en Newgrange , een zogeheten "passage grave" in het bijzonder. In een collegezaal zou ze hiermee een goed figuur geslagen hebben. Petje af! En dan ook nog met de nodige humor.
• We zijn met droog weer vanuit Dublin vertrokken, maar onderweg begon het (eerst zachtjes) te regenen. Bij Tara aangekomen staat er een harde wind, is het koud en hebben we helaas slecht zicht. Bij goed weer kun je van hier boven driekwart van Ierland zien. No such luck voor ons (arme fotografen en filmers). Uit de bus gestapt, in de regen, langs een soort sintelpad naar boven, richting kerkje (zie foto hieronder). Door een gat in de muur van het kerkhofje klimmen en (sommigen) wringen, want het hek was op slot. Achter het kerkhofje verder omhoog door slippery grass en/of over een glad modderstreepje, dat de naam pad niet mocht hebben. Bovendien door, zoals een van de Amerikaanse tourgenoten het uitdrukte, "shit from hell". Het gras was bezaaid met bergen natgeregende en dus ook gladde schapenkeutels. Deze en gene ging dan ook onderuit en mijzelf is een akelig lot slechts bespaard gebleven, door de mij toegestoken hand van een galante Amerikaanse heer (echt, ze bestaan!).
• Redelijk nat geworden klom het gezelschap na de afdaling weer in de bus. Nu ging het verder richting New Grange. Daar aangekomen moesten we de bus weer uit en door wat minder zachte regen lopend naar The Brú na Bóinne Visitors Centre. We kregen allemaal een sticker opgeplakt met de tijd waarop we in een busje naar boven moesten zitten. Kwam je later, dan ging het hele feest niet door.
• Maar eerst een spot of lunch. Yummie mogelijkheden te over, maar wel voor eigen rekening. En dan op tijd op naar de overkant van de rivier de Boyne, waar het busje ons zou komen oppikken. Het was 7 minuten lopen in de inmiddels stromende regen. Gelukkig kon je aan de overkant onder een overkappinkje op de busjes wachten. (De groep werd in twee gesplitst.) Op een bepaald punt onder aan een heuvel aangekomen werden we uitgeladen en moesten we weer een stukje klimmen naar een soort wachtershuisje/kantoortje, waar we onze toegangsbewijzen moesten laten zien. Weer wachten: uw gids komt er zo aan. Na 10 minuten wachten (in de regen, geen mogelijkheid om te schuilen) arriveerde onze gids, een zeer gedecideerde jongedame, die ons meedeelde dat het grootste gedeelte van het gebeuren buiten de grafheuvel zou plaatsvinden en dat ze hoopte dat we goede regenkleding en/of paraplu's bij ons hadden, lol.
• Aangezien ik even had overlegd met de weergoden, werd het tijdens de klim naar de grafheuvel zelf droog, en tijdens het buitengebeuren deed zowaar af en toe een waterig zonnetje pogingen om door het wolkendek te breken. Dit was uiteraard zeer welkom.
• Na het eerste college werd de groep weer in twee gesplitst en mocht eerst de andere helft naar binnen. (Dat spreekt niet vanzelf; er mogen per jaar maar een bepaald aantal mensen de grafheuvel in. Dit jaar waren er dat volgens de gids 100.000. Vinnik nog veel.) Blij met de goede gunsten van de weergoden, kon ik dus op m'n gemakje een paar foto's maken. Tot mijn grote genoegen werd ik een stel jonge zwaluwen gewaar, die boven aan de rand van de opening boven de ingang (waardoor de zon tijdens de wintersolstice, midwinter, door de passage tot aan de achterwand van de grafkamer aan het eind schijnt) kleumend zaten te wachten tot moeder ze kwam voeren. Moeder deed noeste pogingen om ze zover te krijgen dat ze het voedsel in de (v)lucht aannamen, maar dat lukte nog niet zo. Toen de Cerberus (bestaan die ook in vrouwelijke vorm?) bij de ingang dat zag, werd ze helemaal enthousiast en mocht ik er vlak bij komen om foto's te maken, terwijl zij vertederd vertelde over de wederwaardigheden met dit late nest en zich daarna even bescheiden terugtrok in de passage, zodat ik de ruimte had om te manoeuvreren.
• Vervolgens kwam de eerste groep weer naar buiten en mocht het tweede groepje (waaronder ik dus) naar binnen. Daar zal ik niet meer over zeggen dan dat het een bijzondere en indrukwekkende ervaring was. Binnen mochten geen foto's gemaakt worden, maar op het internet heb ik natuurlijk toch iets gevonden . 
• Toen we weer naar buiten kwamen bleek, dat ik niet de goeie vraag gesteld had aan de weergoden. Ik had gevraagd of het alsjeblieft droog mocht zijn als we boven kwamen, zodat ik wat foto's zou kunnen maken. Deze wens hebben ze dus vervuld, maar met satanisch genoegen lieten ze mij blijken dat je krijgt waar je om vraagt, niet minder, maar ook beslist niet meer. HET HOOSDE! Volgens mij ben ik van z'n levensdagen nog nooit zo nat geworden van regen. Een verzopen kat was er niks bij. En toen moest dus de hele weg terug tot aan het Visitors Centre nog afgelegd worden!
• Eenmaal terug in het VC ben ik als een haas naar de toiletten geschoten. Daar had ik bij het verrichten van m'n abluties na de lunch een heel handig apparaat zien hangen. Zo'n ding waar je je handen onder warme lucht kon drogen. Deze was echt heel handig, want het was niet zo'n geval waar je je handen onder moet houden en dat dan gaat blazen, nee ...,  het was er een met een knop waar je op kon meppen om warme lucht uit een draaibaar soort toetertje als van een haarföhn te krijgen. Daar ben ik dus met ut heufd veur gaan staan en heb met woeste handbewegingen door het haar, m'n kop gedroogd. Daarna ook meteen maar de schouders van m'n jack, dat toch niet helemaaaal waterdicht bleek te zijn. Mijn voorbeeld werd druk gevolgd. Maaaaaaaaaar, daarbij bleek dus dat ik de enige van het gezelschap was die weliswaar mijn ouwe turftrappers aan de buitenkant nat had, maar daarin kurkdroge voeten. Lekker puh! I came prepared, HA!
• Vervolgens was er een audio-visuele presentatie, die voornamelijk over de reis van de zon/het licht ging.
• Daarna nog een tentoonstelling bekeken en toen de bus in.
• Terug naar Dublin, waar de zon, die onderweg al wat pogingen deed om door te breken, stralend scheen.
• Adapter gekocht om m'n mobieltje te kunnen opladen. A. naar huis. Moi naar hotel.

• achter een grote bak koffie. Ik was er aan toe. Foto's teruggekeken. Besloten tot eindoordeel als ik weer thuis ben. Verslagje geschreven over vandaag en oh ja, toen ik terugkwam was ineens de bar verdwenen en hing er een gigantische glitza-achtige soort-lijm-of-zoiets lucht. De oude bar was na de feestelijkheden van de vorige dag (nou ja, dag ...) meteen afgebroken en men is begonnen een nieuwe te bouwen.

• Bij Burger King een take-away maaltijd gehaald. Helaas, de frietjes werden koud want... er bleek helemaal geen licht te zijn in kamer en badkamer. Telefoon receptie werd niet opgenomen, dus ...  weer naar beneden. Receptioniste: oh ja, heb ik afgesloten i.v.m. de renovatie van de bar en ik was mensen aan het inchecken, dus ..... eh......, maar zal het direkt weer aansluiten. Kom boven aan, doe deur open en floep ... er was licht. De sla was lekker, maar niet warm natuurlijk. Dus ter compensatie maar weer een bakkie troost. 

• Pyamaatje aan, met slokkie erbij in bed en bij de TV in slaap gevallen. 

•  opgestaan. (Vandaag is het zondag en dus slaap ik uit, hahaah!)

• Naar de eetkamer. Vandaag is alles een beetje anders. Bij de ingang van de eetkamer staat het hoofd van de huishouding en zij vraagt mij, ietwat geaffaireerd: bent u een gast van het hotel? Ik: ja. Zij: vertrekt u vandaag? Ik : nee. Zij: Wat is uw kamernummer? Ik: ??? Zij: dan kan ik tijdens uw ontbijt de kamer laten doen. Ik laat haar mijn sleutel , een lekkere ouwerwetse lipssleutel met een grote witte kunstoffen tag eraan met daarop in zwarte cijfers het kamernummer, zien. Zij vertrekt en ik stap naar binnen om m’n Full Irish breakfast te genieten. (Op andere dagen wordt de kamer gedaan nadat ik er voor mijn middag-excursies op uit getrokken ben.)

• Koffie op keurig aan kant gemaakte kamer, boekje lezen.

• Lopen naar het centrum. Voor het eerst sinds ik hier ben heeft het geregend, maar inmiddels is het alweer mooi weer. Tot nu toe heb ik eigenlijk elke dag nog stralend weer gehad. In de zon wordt het knap warm, maar er is altijd wind en het koelt heel snel af, zodat je niet zonder jack of vest kunt. 
•  Maaaaaar …… zodra ik buiten kom wordt ik helemaal  k l e u r e n d o o f. Heel Dublin is gek geworden en het lijkt wel of half Ierland ook naar de stad getrokken is. Het is stervensdruk en iedereen loopt in de wildste kleuren T-shirts, sjaaltjes, strikjes, hoeden, petten, narrenkappen en met toeters en bellen,etc. Je kunt het zo gek niet bedenken. Alle hekken zijn door straatverkopers behangen met al dat spul: “get your colours now!” Alle Sparretjes en souvernirwinkeltjes e.d. verkopen ook dat spul. Overal staan drommen mensen. Wat is er aan de hand? 

• Met moeite wurm ik me door het gedrang van een enorme menigte fans om mijn boodschapjes te doen: drinken voor onderweg en reservebatterijen voor m’n camera, voor het geval de oplaadbare die er in zitten op een ongelegen moment leegraken. 
• Dan vecht ik mij een weg terug naar het hotel. Pfu-ie-ie, zeg! Blij als ik er ben. Koffie om bij te komen. Vanmiddag pak ik mooi de southbound DART (Dublin Area Rapid Transit, de trein die langs de kust van Dublin rijdt, van Malahide en Howth naar het zuiden tot aan Greystones in county Wicklow)  en rij naar Bray. Mooi en lekker een stuk rustiger. HA!
• Nu weet ik trouwens ook wat die herrie moest voorstellen, waar ik om 04.00 u vanmorgen wakker van werd: strijdliederen en een hoop geschreeuw. Dat was natuurlijk een vroege fan, die alvast op de goede afloop voor zijn club een stevige neut tot zich had genomen. “Indrinken” noemen ze dat geloof ik tegenwoordig. HA!
•  Bray wordt (volgens ex-collega A.) ook wel de Ierse Rivièra genoemd.
•  Lekker vlak langs en met de bleute peutjes door het water (A., mij was dat te koud, leek me niet goed voor de reuma) gebanjerd. Schitterend weer, 20º C en bloedheet in de zon, die echt op m’n scalp brandde, zodat de hoofdhuid onder m’n haar helemaal rood is geworden!  Dat merk je alleen pas later, omdat het immers altijd waait. 
• Wat gedronken op een terrasje en toen naar het station, om met bus 84 terug te gaan naar Dublin. Eerst bij Chinees winkeltje naast het station een beker chicken noodles gekocht.
• Na ruim een half uur wachten komt bus 84 er eindelijk aan, slechts 20 min. te laat. We stappen in en hij vertrekt. Gaandeweg vragen wij ons af of het wel in de goeie richting gaat. Niet dus, zien we en A. zegt: zullen we bij de volgende halte dan maar uitstappen en zien dat we een bus terug krijgen. Maar, eigenwijs als ik ben, zeg ik: bejje gek! We blijven lekker zitten; we hebben een prachtig uitzicht hier, geniet ervan en dan zien we wel waar we uitkomen. Nou dat was dus op 35 km afstand van Dublin, hoog in de heuvels (ik wil steeds “bergen” zeggen, maar het zijn geloof ik toch echt, weliswaar hoge,  heuvels). Het was een prachtige rit en ik althans heb ervan genoten. We reden door de heuvels, langs fraaie golf-velden, weiden met allerhande vee, riante huizen verscholen tussen het groen en met hier en daar schitterende doorblikken naar zee. 
•  Op het eindpunt aangekomen, draaide de chauffeur de bus (op een dubbeltje; oh pardon: een eurocent, zo ongeveer) stopte en draaide een peuk. En terwijl hij ff lekker stond te roken, kwam een collega van hem, die achterin de bus had gezeten er ook gezellig bij staan en hebben wij uitgelegd wat er aan de hand was.  Zij vroegen nog: maar heb je dat dan helemaal niet in de gaten gehad? Waarop A., de schijtlaars, zei van: jawel ik zag het wel, maar ZIJ wou niet uitstappen, ze wou blijven zitten. En ik, heel onnozel: tsja, toerist hè, per definitie dom. Daar stonken ze dus niet in. A. had de boel voor hun allang verraden. Vroeg ik: maar ga je dan helemaal niet naar Dublin? Op dat domme draaiding aan de bushalte stond toch echt dat bus 84 naar Dublin ging. De chauffeur eerst tegen mij: ja, NU WEL.  En toen tegen A.: maar hebbie dan niet eerst op de bus zelf gekeken?  Het staat toch in dat venstertje bovenin. Nou nee dus, daar viel niet onderuit te komen. Grinnik. 

• Zijn we terug in Dublin en dat allemaal nog steeds op die ene 5-daagse buskaart voor € 16,50! De barruimte (achter de receptie) was overvol en het duurde even voordat een receptioniste met een hoogrode kleur mij m’n sleutel kon geven. 
•  Op m’n kamer kook ik water en giet dat op de chicken noodles, trek m’n pyamaatje aan, zet de TV aan en ga heerlijk op bed zitten smikkelen. Het is trouwens niet te vergelijken met het spul dat je hier in supermarkten wel kunt kopen. Dít spul uit China is echt lekker. 
•  En Kerry had voor de 34e keer de finals gewonnen, zag ik.
•  Vannacht is Dublin zeer onrustig. Ik doe bijna geen oog dicht.

• uit bed. Door de ervaring van gisteren wijs geworden, zet ik eerst de douche aan en maak dan een kop thee. Als ik daarna onder de douche stap is het water lekker warm.

• Ontbijt. Vandaag m'n eerste "Full Irish Breakfast". Maar de white pudding mogen ze van mij houden. Brrrrrrrrr! Pudding op de vroeg morgen. Ik moet er even niet aan denken. Je kunt ook hierbij gewoon je sapje pakken en dan komt een vriendelijk meiske eerst vragen of je koffie of thee wilt. Dat komt ze dan brengen, met een mandje met toast en Soda Wheaten Bread. Roomboter en preserves staan op elk tafeltje, dus ... Ondertussen wordt dan het andere spul klaargemaakt, waarna ze dat op een loeiheet bord, vastgehouden met een dikke doek, voor je op tafel zet.  En oh ja, voor ik het vergeet: de eetkamer is "downstairs".  Voor mij dus 2 trappen af.

• Bij Boyers & Co. lief shirtje van Jackpot gekocht. Shirtjes heb je nooit teveel.
• Bij kleine Spar (jawel het barst hier van de grote en kleine Spar-winkels en ook de Centra is goed vertegenwoordigd) Shopper Jotters gekocht, om aantekeningen van mijn wederwaardigheden te kunnen maken. Ze zijn er alleen in een verpakking van 6 stuks, maar die krijgen we wel vol. (Thuis kunnen de jongens en ik ze ook gebruiken.)

• Terug in het hotel. Koffie drinken en notities maken van dag 1 en 2.

• Met de stadsbus (jawel!) naar County Wicklow. De hele middag doorgebracht in Knocksink Wood Nature Reserve. Veel foto's gemaakt (zie album Dublin e.o.).
• Aan het einde van de middag terug naar Dublin.

• met A. dineren bij Mona Lisa. My treat. Zelden zo heerlijk Italiaans gegeten. Een lekkere rode wijn erbij en een zeer attente eigenaar (een echte Italiaan), die er zichtbaar van genoot dat ik zo zat te smullen. Toen we uiteindelijk opstapten, vroeg hij of ik hem echt zomaar wilde verlaten. Oozing charm! Grinnik.  Ik: ik wil niet, maar ik moet wel. En dat spel werd herhaald in meerdere variaties.
• Het zal een uur of half elf geweest zijn dat ik op de bus stapte om naar het hotel te gaan. Mijn beentjes weigerden verdere dienst.

• Oogjes toe en snaveltje dicht. Dromen van mooie natuur,  lekker eten en drinken en charmante Italianen.

                     

• uit bed. Spring enthousiast onder de douche. Spring er net zo hard weer onder vandaan. Het water is ijs- en ijskoud.  Het duurt zo'n 10 minuten voor het warm is.

• Ontbijt. Deze eerste dag een continental breakfast. (sinaasappelsap, muesli, toast en "soda wheaten bread" met roomboter, "preserves" en een potje thee.)

• Bij de receptie gevraagd of ze even naar de bedlampjes willen kijken die ik maar niet aan de praat schijn te kunnen krijgen.
• Lopend de stad in. Een ding is wel duidelijk: aan het verkeer in Dublin neem je deel met gevaar voor eigen leven. En een straat oversteken? Als je wacht tot de voetgangerslichten groen worden schiet je ter plekke wortel. Dus doe je zoals de Dubliners doen, zodra je denkt dat het verkeer van links (!) stopt, loop je hard naar de vluchtheuvel en als er van rechts dan niets meer aan lijkt te komen schiet je als een haas naar de overkant. Normaal lopen is er trouwens helemaal niet bij. Ik begon rustig, maar voor je het weet wordt je meegevoerd in een maalstroom van snelwandelaars.

• Terug in het hotel. Koffie gedronken, boekje gelezen.

• Heb met A. afgesproken op O'Connell Bridge, maar ben aan de vroege kant, dus heb ik een poosje heerlijk zitten zonnen op de boardwalk langs de Liffey.
• Wanneer ik zie dat A. inmiddels op de brug staat, verlaat ik met moeite m'n lekkere plekje in de zon. 
• We halen bij een van de vele kleine Winkel(tje)s van Sinkel in een zijstraat van O'Connell een 5-daagse buskaart, voor de Dublin Rambler. Daarmee kun je voor 16,50 vijf volle dagen heel Dublin in alle richtingen doorkruisen en ik ben er zelfs tot 35 km buiten Dublin mee kunnen komen en weer terug. Maar dat verhaal komt later. Ik koop een fles water voor onderweg. Dat is trouwens het enige dat ik verder altijd met me mee zal slepen op mijn tochten: een fles water, m'n fototoestel, portemonnaie en paspoort (voor het geval dat ...).
• We lopen naar een halte en stappen daar op de (dubbeldekker) bus naar Howth. We gaan bovenin zitten en tijdens de rit krijg ik weer een andere blik op de stad. We rijden door wijken waar je anders niet direkt zou komen en aansluitend krijg ik een schitterende blik op een soort slikken. Het doet me een beetje denken aan de Wadden in kleiner formaat. Links huizen, dan de weg en dan die wijde blik naar rechts met aan de horizon een heuvel die in de slikken steekt.
• In Howth brengen we de hele middag in en om de haven door. Er is zoveel te zien en te beleven. Het is stralend weer met, zoals altijd in Ierland, die wind. Heerlijk, zo uit te waaien. Ik maak wat foto's o.a. van de zeehonden (zie album Ierland e.o.).
• Als onze magen beginnen te rommelen eten we in een tentje aan de haven fish and chips. Ik neem fresh cod, kabeljouw zo van de boot, gebakken in een krokant jasje, met tartaarsaus. En het is geen kinderachtige: hij steekt aan beide kanten over het dinerbord. Ook de onvermijdelijke ketchup zetten ze erbij. Een grote bak koffie completeert de maaltijd, die weinig kost, vergeleken bij wat je hier voor kabeljauw zou moeten betalen. En die is dan nog niet eens zo kraakvers. De patatten mogen ze van mij houden. Die lijken in niets op wat je je er hier bij zou voorstellen. En ze (de klanten dan) gooien er nog azijn op ook! Brrrrrr! Maar die kabeljauw........ of er een engeltje over je tong piest.
• Na ongeveer 3 kwartier wachten (dat gebeurt in Ierland vaker en is 1 van de redenen waarom ik zoveel heb gelopen; het openbaar vervoer is niet altijd even punctueel) stappen we om een uur of vijf weer op de bus naar Dublin. Wat eerst blubber leek staat nu compleet onder een flinke laag water!
• Eenmaal terug lopen we naar Trinity College en dwalen daar wat rond. Zittend op een bankje kijken we nog even naar studenten die op het College Green met frisbees in de weer zijn.
• Vervolgens stappen we weer op en gaan bij de regeringsgebouwen en het Natural History Museum kijken wat de openingstijden zijn.
• Dan gaan we naar de Millennium Tower, waar ik adres en telefoonnummer + website vraag en krijg van de receptioniste. De volgende keer dat ik naar deze contreien trek, wil ik daar een gemeubileerd appartement huren (ze zijn er vanaf 75 euro per week). Het is wat gunstiger gelegen t.o. van winkels e.d. en ik ben dan nog vrijer om te gaan en te komen waar en wanneer ik wil.
• We drinken koffie op een terrasje tegenover dit appartementengebouw. Je kunt er lekker eten, er is een goeie service en een voor Ierse begrippen zeer vlotte bediening. En ze hebben een terrasheater. Dat is wel zo plezierig, want het koelt hier bijzonder snel af. Je kunt ook eigenlijk nooit zonder een jasje, trui of vest de deur uit. Het weer kan ook van het ene moment op het andere omslaan.
• A. gaat met de bus naar huis, die kan geen voet meer verzetten, HA! en ik ga (stoer he) lopend terug naar het hotel.
• De bedlampjes doen het! Dus eerst lekker ff lezen voor ik ga slapen.

"Follow love and it will flee, flee love and it will follow thee."

John Gay

Zou dit de inspiratie geweest zijn voor het lied "Si tu m'aimes" van Carmen in de gelijknamige opera van Georges Bizet?

---o0o---

Would this have been the inspiration for Carmen's song "Si tu m'aimes" in the opera of the same name by Georges Bizet?

Georges Bizet